“Eu fágoo a ollo”

Na miña rúa había unha señora chamada Maruxa que cociñaba mellor ca todo Internet xunto. E mira que Internet ten receitas. Ten vídeos. Ten chefs berrando. Ten xente botándolle flores comestibles á tortilla coma se fose un xardín botánico. Pero…

La vecina que cocinaba mejor que Internet

En mi calle había una señora llamada Chicha que cocinaba mejor que Internet entero junto. Y mira que Internet tiene recetas. Tiene vídeos.Tiene chefs gritando.Tiene gente echándole flores comestibles a una tortilla como si fuese un jardín botánico. Pero Chicha…

O ingrediente que faltaba

Volvín á casa despois de tantos anos, coa escusa de vendela, pero no fondo andaba a buscar algo que nin eu sabía nomear. A cociña estaba igual ca sempre: a mesa de madeira, a fiestra entreaberta, aquel arrecendo imaxinado a…

Raíces que quedan

Aquel rosal non só adornaba a entrada da súa casa, tamén daba a benvida a todo o que alí acontecía: risas, visitas, días bos e outros non tanto. Sempre estaba aí, firme, florecendo coma se soubese que a súa misión…

A sombra do canteiro

Nas entrañas da Ribeira Sacra, onde o Sil lambe as pedras ancestrais, Xosé cargaba bloques de granito para a nova ponte. Cada alba, o capataz dicía:—Unha hora extra sen paga, ou buscas outro curro.Xosé calaba. A dor nas costas medráballe…

A que non se ve

Na aldea dicían que non había meigas. Pero cada noite, alguén pechaba a ventá que María deixaba aberta. Unha madrugada decidiu vixiar. Non viu a ninguén. Só sentiu un alento frío na caluga. E unha voz, moi baixa: Habelas… hainas.…

A carta que chegou tarde

Cando Uxía atopou a carta, xa pasaran vinte anos. Estaba agochada entre as páxinas dun libro vello, un deses que súa nai nunca lle deixaba tocar. O sobre amarelado levaba o seu nome, escrito cunha caligrafía que recoñeceu ao instante:…

A todos os novos papás

A todos os novos papás que acaban de recibir o regalo máis grande da vida: Agora comeza unha etapa fermosa, intensa, chea de ilusións, de medos, de cansazo e tamén de momentos que quedarán gravados para sempre no corazón. Porque…

Nin tan bos, nin tan malos.

Hai algo que sempre me chamou a atención: cando alguén morre, de repente convértese na mellor persoa do mundo. Todo o mundo di que era boa persoa, loitadora, que non merecía o que lle pasou. E eu entendo que ante…

O que a auga leva

Onte, repasando unha libreta, apareceu este texto escrito nun deses momentos nos que a realidade pesa máis do habitual. Quizais daquela parecía demasiado dramático, demasiado duro. Hoxe, visto con algo máis de calma, semella simplemente unha verdade incómoda. As riadas…