O costume de estar soa
Véxote vir, soidade. Traes o rumor do vento que se cansou de chamar ás portas, e o arrecendo da chuvia que se quedou sen brazos onde caer. Xa non me asustas. Aprendín os teus pasos: ese leve crepitar co que…
Folla Teimuda
Din que o outono é poesía: follas douradas, aire frío que esperta, tardes que se acurtan sen présa. Pero para min sempre foi unha fenda silenciosa, aberta sen aviso. Mentres as árbores soltan o que xa non lles serve, eu…
Ela era casa
En lembranza de Marina. No mes de Novembro, ela deixounos. pero doce anos despois segue viva en cada flor, en cada historia, en cada recuncho da casa. Non sei ben como chamar a isto. Non é un relato, nin unha…
O día que medrei
O muíño estaba aí, á beira do río, coma un vello grande que non daba dito palabra pero todo o vía. A roda xiraba mansiña, chof-chof, coma respirando. Eu chegaba rebentado, co saco de millo ao lombo, e parecía que…
El último mensaje del telégrafo
El viento golpeaba la casilla telegráfica como si quisiera entrar a reclamar algo olvidado. Julián Morales llevaba cuarenta y dos días sin recibir respuesta, pero seguía enviando señales cada mañana con la misma disciplina: fecha, estado del clima, estado de…
Bos días a todas e todos
É unha ledicia poder compartir con vós este microrrelato que presentei á Fundación San Rafael, creado arredor dun tema tan necesario e actual como son as letras inclusivas. A intención deste texto é abrir unha pequena fiestra dende a que…
El mapa cosido
El amanecer encontró a Isabel de Rojas con los dedos manchados de brea y sangre seca. No era suyo ese rastro oscuro, sino del hombre que había muerto en el muelle la noche anterior, un corsario inglés que nadie reclamó…
Botas grandes e barro
Medrei nunha época na que a infancia ulía á rúa, á merenda envolta en papel e a tardes que semellaban non rematar nunca. As horas pasaban entre xeonllos esfolados, xogos inventados con calquera cousa e a certeza de que o…
Cando o texto xa non me pertence
Cando escribes, fas as palabras desde un lugar moi concreto: desde o que sentes, desde o que viviches, desde aquilo que aínda non soubeches nomear doutra maneira. Pensas, ás veces sen decatarte, que quen te lea entenderá o texto do…
La campana que nunca sonó
Martín llevaba veinte años subiendo los escalones de la torre cuando el prior le pidió que no tocara la campana al amanecer. No hubo explicación, solo una mirada grave y una orden susurrada como si el aire mismo pudiera traicionarlos.…