O muíño estaba aí, á beira do río, coma un vello grande que non daba dito palabra pero todo o vía. A roda xiraba mansiña, chof-chof, coma respirando. Eu chegaba rebentado, co saco de millo ao lombo, e parecía que cada paso me tiraba un ano enriba. Para min, aquel saco pesaba coma se levase dentro medio mundo.
O camiño fixérase longo, moi longo, e o sol queimaba coma lume no pescozo. Pero claro, antes non había outro xeito: se querías fariña, había que andar, e punto. E un rapaz coma min… pois tocábame aprender igual ca todos.
Cando cheguei, o río falaba, a madeira ruxía, e o corazón latíame tan forte que parecía que quería saír pola boca. Empurrei a porta do muíño e a fariña ergueuse no aire, coma un espírito branco que bailaba na penumbra. O muiñeiro mirou para min e fixo un sorriso baixiño, deses que din máis ca mil palabras: “ben sei o que traes enriba, rapaz… e ben sei o que custa”.
Soltei o saco e case se me dobran as pernas. Fóra, a roda daba voltas e máis voltas, teimuda coma un burro. E eu mireina e pensei que a vida era igual: sempre xirando, sempre tirando, e nós detrás, facendo forza, sen chorar moito, que tampouco servía de nada.
Cando me deron a fariña, branquísima e leve coma a neve que só cae na cabeza dos soños, sentínme distinto. Non era só un meniño a levar un saco grande de máis; era un rapaz que aprendera algo do mundo, e do traballo, e do orgullo dos que non teñen máis forza ca a dos seus brazos.
E de volta para casa, co saco agora máis brando contra o lombo, o camiño xa non parecía tan largo… ou sería que eu, aquel día, xa era un chisquiño máis grande.