Rapallar as pallas

Fomos o meu home e máis eu á casa duns amigos e, sen saber moi ben como, acabou saíndo unha conversa sobre como se recollía antes o trigo. Foi el quen empezou a lembrar aqueles tempos e, pouco a pouco,…

La última parada

El autobús de línea 7 siempre hacía el mismo recorrido, pero aquel día fue diferente. El conductor, Andrés, llevaba treinta años en la misma ruta. Conocía cada parada, cada rostro habitual. Sabía quién subía temprano, quién se dormía al fondo,…

El reloj que no marcaba la hora

En el taller de Julián había un reloj que nunca funcionaba. Siempre marcaba las 3:17. Nadie sabía por qué. Los clientes solían preguntarle, y él respondía con evasivas o con una sonrisa cansada. Pero nunca lo arreglaba. Una tarde, un…

El banco de siempre

Cada mañana, a las nueve en punto, Tomás se sentaba en el mismo banco del parque. Llevaba haciéndolo desde que Marta murió. Al principio, iba para recordarla. Se sentaba allí porque era su sitio, donde compartían cafés en vasos de…

La carta que llegó tarde

Cuando Clara encontró la carta, ya habían pasado veinte años. Estaba escondida entre las páginas de un libro viejo, uno que su madre nunca le dejaba tocar. El sobre amarillento llevaba su nombre, escrito con una caligrafía que reconoció al…

La luz de la costa

En Costa da Morte, dicen que el mar no solo se lleva barcos. Marcos llevaba semanas fotografiando faros abandonados cuando llegó a uno que no aparecía en ningún mapa. Estaba en lo alto de un acantilado, rodeado de niebla espesa.…

Cuidar lo que nos une

A vida é máis bonita cando está chea de persoas diferentes, historias distintas e miradas únicas. Aprender a respectar, escoitar e compartir con quen non é igual a nós fainos medrar cada día. A diversidade é unha riqueza que debemos…

Cando só deixas baleiro

A casa leva en pé dende 1935. Ao seu carón, a veciña leva vinte anos na casa colindante. A casa histórica resistiu guerras, invernos e silencios. Segue no seu sitio. Non berra, non arranca, non reclama: só permanece. Ela, en…